Het was een prachtige woning: Langs de Wal 15. We keken vanuit de slaapkamer uit over het kasteelbos en zagen in de verte de Donjon. Zelfs een piepklein tuintje maakte deel uit van onze nieuwe huurwoning. Toen we voor het eerst binnenkwamen, waren we erg enthousiast, behalve over de muur, in de woonkamer, met geplakte bakstenen-strips. Foei lelijk, hoe konden we dat oplossen? Natuurlijk hebben ja gezegd op de woning.
Stucen zou de oplossing zijn, maar ja, ik kende toen nog niemand in Wijk. Wie zou dat kunnen doen voor ons?

Toen ik de volgende dag weer naar het huisje liep, zag ik de oplossing. Het leugenbankje was toentertijd voor de hoofdingang van het kasteelpark. De bank staat er nog, maar de bankzitters zijn inmiddels verhuisd naar het leugenbankje bij de Veldpoort.
De bank zat vol met echte Wijkenaren, alle wereldproblemen werden er besproken en opgelost. Ik vroeg of zij iemand wisten, die onze foeilelijke muur kon stucen.
“ Dan moet je Jan hebben” was het snelle antwoord. “Kom morgen maar weer rond 12 uur, dan zorgen wij wel dat Jan hier ook is.”
Enigszins verbaasd ging ik aan de slag in het nieuwe huisje. Toch had ik wel het vertrouwen dat de muur weer mooi glad zou worden.
De volgende dag was Jan aanwezig. Hij liep mee naar het huisje. Dat kon hij met zijn maat voor ons oplossen op zaterdag ochtend. We spraken een prijs af en ik moest zelf voor een zak rotband zorgen. De secundaire arbeidsvoorwaarden waren niet heel ingewikkeld.
Het geld moest op tafel gelegd worden en 4 halve liters Heineken in de koelkast.
Zogezegd, zo gedaan.

Toen ik zaterdagmiddag ons huis binnenkwam, zag ik een keurig gestucte muur, een bijna lege zak rotband en 4 lege bierflessen op het aanrecht!
Een aantal jaren hebben we er gewoond, onze twee oudste dochters zijn er geboren.
En Jan…ik zie hem regelmatig zitten bij de Veldpoort op het leugenbankje (op zijn vaste plek met naamplaatje).
Hij herkent mij niet meer, ik hem zeer zeker wel!