Gevlucht uit zijn thuisland Syrië. Alles achterlatend wat je bedreigt en wat je dierbaar is. In Nederland weten we dat  natuurlijk allemaal wel. We lezen wel eens een krant, we horen wel eens wat, kijken televisie of plukken wat weg op internet. Het is al jaren zo, het staat ver van ons af….

Dit wordt een droef-saai verhaal als het zo doorgaat. Over het uitmoorden van je bevolking. Martelingen. Massagraven. Maar vader Mhanna voorkomt dat.

Hij vertelt me waarom ze zijn gevlucht. Maar dat is niet alleen zijn verhaal. Het is het verhaal van zijn volk. Hij vraagt me wanneer ik zou vluchten met mijn familie?

Hier houdt het interview op. Er is geen interviewer meer en geen geïnterviewde. Hier zitten twee vaders in een huiskamer. Wat vader Ahmed heeft gedaan, daarvan hoopt vader Chris dat hij dat nooit hoeft te doen. En als hij dat dan toch zou moeten doen, dat hij dezelfde moed, liefde en kracht heeft als vader Ahmed.

Ook te vluchten om je gezin te redden van de dood, de verminkingen, de intense angst.

Ook te strijden voor de toekomst van je kinderen.

Turkije was een tussenstation. Tien jaar Turkije. Tien jaar een dubbele baan. Tien jaar armoede en uitbuiting. In zijn woorden: “gebruikt te worden als een machine”. En dan weer de kracht om verder te trekken naar het land met het strengste asielbeleid.

De familie is geland. Wijk bij Duurstede geeft de veiligheid die er lang niet geweest is. Ieder familielid, vader, moeder en vijf kinderen, is bezig de taal onder de knie te krijgen. De jongste zoon zit in de taalklas van het Anker. Vader roept hem. Het schatje laat horen hoe hij al gevorderd is in het spreken. Vader trots, ik warm vanbinnen. Er zijn kinderen die willen sporten en dat gaat geregeld worden. Er zijn kinderen die een bijbaantje willen en zich daarvoor inzetten. Vader Ahmed vindt het niet zo belangrijk dat ze geld verdienen. Wel dat ze in contact komen met Nederlanders. Dat ze zich hier ontwikkelen. De kinderen hebben ambities. Daar hebben ze het over in het gezin. En niet zo bescheiden hoor. Arts, ingenieur, piloot…Een van de kinderen kan prachtig tekenen.

Ik zit weer op mijn fiets. De wind waait tegen een vol hoofd. Wat is mijn vaderschap en grootvaderschap vederlicht als ik het vergelijk met Ahmed. Een dak, hap, school, vrede en gezondheidszorg waren meer vanzelfsprekend, ook al moest je er soms moeite voor doen.

Natuurlijk maken we ons in Nederland ook bezorgd om de ontwikkeling van het land. En ook vanuit verschillende achtergronden. In het gesprek zei ik tegen Ahmed dat ik in ons land soms wel struikel over de vele regels. Daar moest hij hartelijk om lachen en nodigde me uit om eens een tijdje in het ongeregeld Syrië te wonen. Ik denk dat deze vaders nog wel een tijdje in Wijk blijven wonen.